Puffins

Vandaag echt IJslands weer: regen, regen, regen en sneeuw. Een trieste dag, zo op het eerste gezicht. Maar schijn bedriegt! Vanmorgen begon de dag met het fotograferen van papegaaiduikers, de z.g. puffins. Wonderlijke beestjes. Gisteravond had ik ze al ontdekt, toen we een slaapplaats voor de nacht zochten. Ik dacht een doodlopende weg gevonden te hebben, maar die leidde naar een natuurreservaat waar deze bijzondere diertjes hun broedplaats hebben. Ik zag er tientallen in het gras op de hoge rotsen zitten, klaar voor de nacht. Helaas wij nog niet, want overnachten was in het natuurreservaat niet toegestaan. We zijn dus maar omgekeerd en hebben ergens bij een kerkje bivak gemaakt. We hadden al in Vik gegeten. Gewoon bij het grillrestaurant, een soort veredelde snackbar. Dat was prima kost, maar niet specifiek IJslands.

Vanmorgen wilde ik natuurlijk terug naar de grappige puffins. Ik wilde ze met de telelens fotograferen. Er zit nu veel meer beweging in de diertjes. Ze lopen koddig met hun rode voetjes door het gras te waggelen en zijn absoluut niet schuw, zoals de ganzen die direct wegvliezen als ze ons zien. Deze kijken enkel wat afwachtend naar ons. Verder vliegen ze af en aan. Met hun korte vleugeltjes slaan ze zich dapper door weer en wind. Volgens het boekje over IJsland zijn ze wat lomp in hun bewegingen, vooral bij het landen lijken ze simpelweg te stoppen met vliegen, maar dat valt reuze mee, zien we. Ik heb wel moeite om ze ‘vogels’ te noemen, het lijken eerder vliegende pinguïns.

We maken een aantal foto’s en gaan dan verder, op zoek naar de volgende bezienswaardigheid. Ik heb mijn zinnen gezet op een geiser. Het zou toch te gek zijn als alle wegen richting geisers afgesloten zouden zijn. Tot nu toe eindigde de geplande route altijd met gele wegen op de kaart. De rode wegen zijn goed berijdbaar, de oranje wegen zijn gravelpaden die ook niet verkeerd zijn, maar gele wegen zijn paden die in deze periode waarschijnlijk te nat zijn. De planning van vandaag is een weg, waarvan enkel het laatste stukje geel is maar… het alternatief is een geheel rode en oranje route voor de ‘Geysir’ die ligt naast de ‘Gulfoss’, een grote waterval.

Het landschap is wederom bijzonder en het is leuk om te zien hoe het steeds verandert. We rijden door een gebied waarvan de aarde helemaal grijs/zwart is en af en toe staan er restanten grashalmen, verdroogd, geel/wit van kleur.
“Weet je wat het is met dit landschap?”, zeg ik tegen Henk, “het is net of je naar een negatief zit te kijken. Je weet wel, van die ouderwetse foto’s van vroeger. De kleuren zijn verkeerd.”
Ik ben blij dat ik weet hoe ik moet omschrijven wat ik zie. De natuur lijkt mijn woorden te willen onderstrepen door het te laten sneeuwen, waardoor alles wat zwart was, wit wordt. Van negatief naar positief. Dat gaat snel. Zo snel, dat het bord “doorgang onbegaanbaar” bijna welkom is. Binnen vijf minuten is ons zicht namelijk verdwenen. We zien alleen nog maar wit, en een vage zwarte markering van de weg. Daar gaan we niet aan beginnen. Geheel volgens verwachting komen we met deze route niet bij ons doel.

Dan maar naar de ‘Geysir’. Het is geen straf om te moeten keren en even snel als alles wit werd, wordt het weer normaal. Ik toets onze nieuwe bestemming in de Garmin en check dit op de kaart.
“Over twee kilometer een splitsing, daar gaan we rechts af”, kondig ik aan.
We zijn een prima team. Ik heb veel plezier in het navigeren en Henk is blij dat hij alleen op het verkeer hoeft te letten en verder mijn aanwijzingen kan volgen.
En dan is er in de middag eindelijk een ‘Geysir’. De grote pluimen waterdamp zien we al van verre. Wouw, wat een bijzonder natuurverschijnsel. Kokend water uit de grond, het borrelt en pruttelt dat het een lieve lust is. De zwaveldampen zijn goed waarneembaar, maar daar hebben we geen bezwaar tegen. Ik ben blij dat ik ze ruik! Doel bereikt.

Tot nu toe vallen de watervallen ons tegen. Dat ligt niet aan ons denk ik, maar aan het tijdstip van onze reis. Vanwege de vorst is er namelijk nog niet veel water. Het meeste water is nog bevroren. Veel meer dan een zielig stroompje is er meestal nog niet te zien. Ik denk dat de watervallen in de zomer moeite hebben om al het water te verwerken, dan zullen ze wel prachtig zijn om naar te kijken. Nu nog niet. Maar in de zomer zijn er geen papegaaiduikers meer, heb ik begrepen. Alle seizoenen hun charme.
Vlak bij deze geiser is de beroemde waterval Gulfoss.
“Toch gaan we die morgen bekijken”, zeg ik tegen Henk. “We zijn er nu zo dicht bij, het zou stom zijn om hem over te slaan. Als deze ook tegenvalt, dan weten we dat. Dan hoeven we voor de watervallen geen routes meer uit te stippelen.

Wat ons ook tegenvalt, zijn de IJslanders. Dat wil zeggen, het ontbreken daarvan. Henk wist het mooi te formuleren: “De dode IJslanders zeggen ons nog het meest”. Dat klopt. Wanneer we over het kerkhof lopen, lezen we voor- en achternaam, kunnen we berekenen hoe oud iemand is geworden en wanneer hij of zij is overleden. Familie ligt vaak bij elkaar, dus dan weet je of iemand getrouwd was. Als dat lang geleden is, dan liggen er ook vaak al nazaten van deze mensen bij begraven. Verder zien we nauwelijks IJslanders. Hier bij de geiser lopen genoeg mensen, allemaal toeristen. In de winkel zagen we er twee, moeder en zoon vermoed ik. Ze waren wel behulpzaam, maar spraken verder niet zo veel. In het grillrestaurant was wel personeel, maar die waren ook terughoudend naar anderen. De gasten waren toeristen. Toen we gingen tanken bleek het een automaat te zijn. Creditcard er in en vullen maar. En verder lijken ze zich te verschuilen in hun huizen. Geen arbeiders op het land. Geen mensen op straat. Ach ja, ik vergeet de politieagent van de eerste avond. Toen Henk moest blazen.
Maar de parkeerplaats van de “Geysir” nodigt uit tot overnachten, we hebben weer internetverbinding en met de papegaaiduikers en de geiser op ons netvlies kunnen we de dag weer prima afsluiten.